Catedral de Santiago

O monumento mais visitado de Santiago de Compostela e a Catedral de Santiago.
A Catedral de Santiago ten varias partes para visitar: intarior, Portico da Gloria, altar maior, o Botafumeiro, exteriores, Museo da Catedral, claustro, cripta, cubertas da catedral e un descenso ao cemiterio.
Principais lugares a visitar
Interior: Seguindo o modelo francés das igrexas de peregrinación románicas, o espazo interior da Catedral de Santiago organizase sobre a tradicional planta de cruz latina con tres naves por brazo. A nave principal mide de Oeste a Este uns 94 metros de largo no interior e no transepto, moito maior do habitual nas igrexas de peregrinación, alcanza os 63 metros de Norte a Sur, unhas dimensiones que convirten a esta catedral no maior templo románico de España. A altura máxima das naves e de 20 metros e chega a 32 na cúpula.

A nave central está cuberta por unha bóveda de cañón e as laterais por bóvedas de arista. Os volumes  distribuyense sobre elegantes arcos de medio punto, coronados por unha tribuna que recorre o tramo longitudinal do templo e continúa polos brazos do cruceiro e o deambulatorio. Este triforio otorga as naves unha esbeltez e unha claridade inusuales nos otros templos románicos da época.
Na  cabeceira, un deambulatorio rodea o altar maior coa finalidade de facilitar o acceso dos fieis e peregrinos as capillas radiais, por unha parte, e as reliquias que  conservanse no  mausoleo subterráneo, por outra.
Podes ver:Capillas da nave principal, capillas da girola e as capillas do crucero.

O Portico da Gloria: A entrada oeste da Catedral rematouse no ano 1188 coa obra cumbre da escultura románica: o Pórtico da Gloria. Este soberbio conjunto de tres arcos, esculpido polo Maestro Mateo en sólo 20 anos. Más de 200 figuras de granito, tan vívidas e expresivas como non se  representaran nunca na Edad Media, interaccionan como nun cadro animado para componer un mensaxe teológico centrado na Salvación do Home.

O Pórtico, ademais, debe ser entendido como un conxunto simbólico da Jerusalén Celeste formado pola cripta inferior, o propio pórtico de tres arcos e a galería da tribuna, na parte superior do templo, equivalentes a  Terra, o Xuicio Final e a Gloria.                                                                                                                                                                                                           O Portico da Gloria esta formado por: Arco central e os arcos lateraies

Altar Maior: O altar maior da mostra da fastuosa intervención da arquitectura barroca na Catedral románica. Para ‘adecentar’ o antiguo altar do s. XII,  rodeóuse de 36 columnas salomónicas redoradas e cubertas de pámpanos. Finalmente  sustituyiuse o altar románico polo actual platal barroco.

O esplendor do altar maior aumentó cando  añadieronse as rexas,  policromaronse as bóvedas e  pavimentouse o conxunto en mármol. O traballo de Peña de Toro  completouse polo maestro Domingo Andrade, con madeiras douradas, mármores, jaspes e prata; e polos órganos do s. XVIII, decourados por Miguel de Romay. Da cúpula octogonal poden verse colgar, frente ao altar, a corda e o sistema de poleas ideado no s. XVI para poñer en marcha o famoso Botafumeiro.

O Botafumeiro: O Botafumeiro é o enorme incensario usado dende a Idade Media como instrumento de purificación de unha catedral na que se apiñaban as multitudes. Hoxe, 800 anos despois, segue maravillando a os presentes cando, tras a Comunión, sona o Himno do Apóstol nos órganos barrocos e este portento da física comenza o seu asombroso recorrido pendular frente ao altar maior, para elevarse ata case rozar a bóveda do transepto.

Para ponerlo en movemiento  necesitanse oito homes, chamados ‘tiraboleiros’, que o traen da Biblioteca cargado de incienso e carbón. Tras atarlo a  maroma que pende frente ao altar maior con tres grosos nudos,  bombeano tirando con forza e precisión cando atopase no punto mais baixo do seu recorrido. De esta forma o Botafumeiro alcanza en so minuto y medio unha velocidade de 68 kilómetros por hora e chega a formar un ángulo de 82 grados sobre a vertical, describindo un arco de 65 metros de amplitude ao largo do transepto. Son en total 17 ciclos de vaivén que deixan nos espectadores un recordo para toda a vida.

Exteriores: o exterio dividese en catro prazas: A praza do Obradoiro, a praza de Praterias, a praza da Quintana, a praza da Inmaculada.                                                                                                                                                                                            A praza do Obradoiro: conten a fachada do Obradoiro, a escalinata, a Cripta e o Claustro,                                                        A praza de Praterias: conten a fachada de Praterias, a torre do reloxo e o lienzo do claustro.                                                      A praza da Quintana:conten a cabecaira e a Porta Santa.                                                                                                                   A praza da Inmaculada: conten a fachada da Azabacheria.

Cubertas: Tras o ascenso polas estreitas escaleiras da torre, aparecen as impresionantes cubertas escalonadas da Catedral, que  recorrense en toda a su extensión. Este ceo de pedra ofrece a oportunidade única de entender as distintas etapas de construcción do templo; tener as suas torres, cúpulas e pináculos ao alcance da man e gozar de inmejorables perspectivas sobre as plazas monumentais. A case 300 metros de altitude, a 30 metros por encima da Plaza do Obradoiro e con un campo de visión de 360 graos, a mirada deslizase polos tellados e  perdese nos montes circundantes nunha visión inolvidable.

Camiño de Santiago

En Galicia unhas das cousas que podes facer e visitar Santiago de Composela.
A forma mais popular dechegar e facendo o camiño de Santiago a pe. O camiño de Santigo
Camiño Portugues: Presenta diversidade de rutas, dependendo do punto de orixen do peregrino en Portugal, pero o itinerario más conocido parte de Oporto e entra en España por Tui. A ponte internacional Valença do Miño-Tui facilitou el paso sobre el río Miño, que en algunas variantes aún se sigue haciendo en barca. Otras rutas portuguesas llegan a a frontera española por Chaves, Bragança e, xa en Galicia se une a Vía dA Prata.

O itinerario de 116 kilómetros recorre en Galicia:                                                                                                                              Tui – Porriño – Redondela (onde confluyen as outras rutas) – Caldas de Reis – Padrón – Santiago.

 Camiño Francés: A ruta por excelencia presenta duas variantes, dependiendo do punto polo que entren os peregrinos dende Francia:

Chegados a Saint Jean Pied de Port (Francia), os peregrinos recorren en España 774 kilómetros atravesando as provincias de Navarra, La Rioja, Burgos, Palencia, León, Lugo e A Coruña. Para una media de 20-25 kilómetros diarios, solen emplegarse uns 30 días en chegar ao destino.

A ruta comezou a ser señalizada con flechas amarelas nos anos 80, grazas ao esforzo do párroco do Cebreiro, Elías Valiña, y da Asociación de Amigos del Camino de Navarra. A ese primer símbolo se superponen agora os mojones kilométricos e as señales institucionales das distintas rexions.

Roncesvalles – Pamplona – Puente La Reina – Estella – Logroño – Nájera – Santo Domingo de la Calzada – Burgos – Castrogeriz - Carrión de los Condes – Frómista – Sahagún – León – Astorga – Ponferrada y entran a territorio gallego por O Cebreiro – Samos – Sarria – Portomarín – Palas de Reis – Melide – Arzúa – Santiago de Compostela.

Camiño Aragonés:Entra dende Francia por Somport, territorio aragonés, e continúa polas provincias de Huesca, Zaragoza e Navarra ata arribar – tras 6 días e 167 kilómetros - a Puente la Reina, donde se une ao Camiño Francés.

Somport – Canfranc - Jaca – Sangüesa – Lumbier - Puente La Reina.

Camiño do Norte: Case inmediatamente despois do descubrimiento da tumba do Apóstol Santiago no siglo IX, os peregrinos comenzaron a seguir os camiños astur-galaicos para chegar a Santiago,

tendo en conta de que a meseta –pola que posteriormente sería trazado o Camiño Francés– estaba aún ocupada pola invasión musulma. A ruta permitía a los peregrinos, llegados por tierra dende Francia o desembarcados nos portos vascos, cántabros e galegos, enlazar a tradicional visita ao Salvador na Catedral de Oviedo ou continuar pola costa asturiana ata a ría do Eo. El itinerario transcurre por:

Hendaya - Donosti – Zarautz – Guernika – Bilbao – Laredo – Santander – Santillana del Mar – Comillas – Llanes – Ribadesella; a partir de aquí, duas variantes: interna, por Oviedo (onde enlaza co Camiño Primitivo) o costera, por Avilés y Luarca, ata entrar en Galicia por Ribadeo – Mondoñedo – Vilalba – Sobrado – Santiago.

Camiño primitio: Os primeiros devotos procedentes de Oviedo, a capital do reino astur, seguiron para o seu desplazamento a antigua ruta que, según a tradición, condujo ao rey Alfonso II el Casto ata a tumba do Apóstol, no primeiro terzo do siglo IX.

Esta ruta de Oviedo a Santiago foi itinerario seguro e frecuentado ata ben entrado o siglo X, cando se consolida o actual Camiño Francés dende León, a nova capital do Reino. Pero, aún despois, siguiu sendo una importante alternativa, especialmente polo valor espiritual que se otorgaba a visita da Cámara Santa de San Salvador de Oviedo, así como a catedral de Lugo, coa sua exposición permanente do Santísimo.

Oviedo – Tineo – Grandas - A Fonsagrada –Lugo – Palas de Reis – enlace co actual Camino Francés.

Camiño Ingles: Os peregrinos europeos que viajaban no barco ata as costas do norte peninsular, especialmente os británicos, desembarcaban en A Coruña o Ferrol para dirigirse a Compostela. As rutas son:

Ferrol – Pontedeume – Miño – Betanzos – Abegondo – Ordes – Santiago.                                                                                   A Coruña – Culleredo – Cambre – Carral – Ordes – Santiago.

Vía de la Plata: A Vía da Prata e a ruta xacobea de mayor recorrido, como prolongación da calzada romana que cruzaba de sur a norte el oeste peninsular para comunicar as cidades de Emerita Augusta (Mérida) con Asturica Augusta (Astorga). Tras a conquista de Sevilla e Córdoba no siglo XIII, esta vía sur-norte foi reutilizada espontáneamente polos peregrinos xacobeos procedentes de Andalucía e Extremadura. Alguns continuaban ata Astorga, enlazando co Camino Francés. Outros tomaban o camiño a Compostela pola desviación de Puebla de Sanabria a Ourense, que facía o trayecto mais curto e rectilíneo, mentras que outros atravesaban o noreste de Portugal e entraban polo sur da provincia ourensá cara Verín.

Itinerario xacobeo do mar de Arousa e rio Ulla: Esta ruta marítimo-fluvial pola Ría de Arousa e o río Ulla conmemora a chegada a Galicia, por mar, do corpo do Apóstol Santiago a  terra da sua propia peregrinación evanxélica. Según a tradición, a barca entraría pola ría e remontou o río Ulla, arribando a  cidade romana de Iria Flavia (Padrón), como recorda hoxe unha procesión marítimo-fluvial que arriba a Pontecesures e Padrón.

Sanxenxo - O Grove – Cambados – Vilanova y Vilagarcía de Arousa – Catoira - Pontecesures – Padrón – Santiago; o entrando por Ribeira - A Pobra – Boiro – Rianxo – Pontecesures.

Camiño a Finisterre: Se todos os caminos teñen a sua meta en Santiago, o Camiño al Finisterre (o antiguo ‘fin do mundo’) e o único que toma a  cidade santa como orixen. A visita do Santo Cristo de Fisterra e o Santuario de A Barca, en Muxía, en medio do impresionante paisaxe dos antigos confines terráqueos –finis terrae- e un ritual que seguen moitos peregrinos como remate da peregrinación xacobea.

Santiago – Negreira – Mazaricos – Vimianzos - Dumbría – Cee – Corcubión - Fisterra – Muxía.